فحش و ناسزا در سخنان بسيارى از پيشوايان معصوم(ع) به شدت نكوهش شده است تا آنجا كه فرموده‌اند: در اسلام فحش نيست و مسلمان ناسزا نمى‌گويد. رسول اكرم(ص) می‌فرماید: ناسزا گفتن و هرزه‌گويى در هيچ موردى از اسلام نيست.
امام صادق(ع) نيز به برخى از ياران خود فرمود: فحش دادن كردار ما نيست و پيروان خود را به آن فرا نمى‌خوانيم.
پيامبر اكرم(ص) می‌فرماید: ورود در بهشت بر هر زشت‌گويى حرام است.
از حضرت باقر(ع) روايت شده است: همانا خداوند فحش‌دهنده هرزه‌گو را دشمن مى‌دارد.
در وصيت‌هاى رسول اكرم(ص) به حضرت على(ع) آمده است: ياعلى شر الناس من اكرمه الناس اتقاء فحشه؛ اى على! بدترين شخص كسى است كه مردم از زبان بد او ترسيده، از روى ترس او را گرامى بدارند.
از انديشه و درنگ در اين روايت‌ها، اين نتيجه بدست می‌آید كه فحش از ديد شرع، رفتارى بسيار ناپسند بلكه ممنوع است. تعبيرهايى چون نبودن در اسلام، وارد نشدن در بهشت، دوست نداشتن خدا، دشمنى خدا، همه و همه شدت زشتى اين رفتار را نشان می‌دهد تا آنجا كه امام صادق(ع) به فحش‌دهنده وعيد آتش داده است؛ چنان كه می‌فرماید: البذاء من الجفاء و الجفاء فى النار، بدزبانى از جفاكارى است و جفاكارى در آتش است.