حضرتش مانند سایر امامان معصوم(ع) با خرافات مبارزه کرد. روزی ظاهراً حسن بن مسعود به حضورش شرفیاب شد، عرض کرد چه روز بدی بود؛ دستم آسیب دید، به جمعیت برخورد کردم، دوشم آسیب دید، لباسم پاره شد. خلاصه از نظر لباس و بدن امروز آسیب دیدم، چه روز شومی بود. «مَا أشئم هَذا الیَوم». وجود مبارک امام هادی(ع) فرمود: تو هم این حرف را می‌زنی، با اینکه به مکتب ما آشنایی و در محضر ما رفت و آمد می‌کنی؟ عرض کرد مگر چه شد؟ فرمود گناه روز چیست؟ روز، ظرف حوادث است، گناهی ندارد. نحس و سعد به کار خود افراد بازمی‌گردد. گناه خودت را بر روز نگذار؛ تو باید آسیبی می‌دیدی و متنبه می‌شدی. این نحس روز نیست. امام(ع) بحث مبسوطی فرمود و این شاگرد متنبه شد.