این اتفاق شب‌ها ابعاد فاجعه‌بارتری به خود می‌گیرد و از آنجایی که شترها در طول شب نیز در بیابان‌های اطراف جاده سرگردان هستند با دیدن نور ممتد چراغ‌های خودروها به سمت جاده حرکت می‌کنند و از آنجایی که اغلب خودروها به خصوص خودروهای داخلی از وضعیت مناسبی در نور چراغ جلو برخوردار نیستند با این شترها برخورد می‌کنند و شمار زیادی تاکنون در استان در اثر برخورد با شتر در جاده جان خود را از دست داده‌‌اند.
اخبار تصادف خودرو با شترهای سرگردان در جاده‌های استان هرمزگان به خصوص شرق استان که توسط رسانه‌ها و جراید منتشر می‌شود؛ به کابوسی برای رانندگان تبدیل شده و کارشناسان و فعالان اجتماعی منطقه معتقدند برای برون‌رفت از این معضل و جلوگیری از مرگ و میر انسان‌های بی‌گناه باید چاره‌اندیشی شود.
اگرچه در طول سال‌های گذشته تلاش‌هایی برای سروسامان دادن به این موضوع مانند پلاک‌گذاری، استفاده از تن‌پوش‌های دارای شبرنگ برای شترها و یا اتمام ‌حجت با صاحبان شترها شده است اما ظاهراً کارساز نبوده و هنوز شاهد تصادفات بی‌شماری در جاده‌های این استان و جان باختن بسیاری از هموطنان هستیم.

تصادفات تکراری 
مجمع مطالبه‌گران استان هرمزگان پیش از این به منظور ساماندهی شترهای سرگردان شرق استان و کاهش تصادفات جاده‌ای همایش ملی ساماندهی شترهای سرگردان را در شهرستان جاسک برگزار کرد.
در این همایش مردم به‌ویژه اندیشمندان، متفکران، افراد صاحبنظر و مؤثران اجتماعی ایده‌ها و راهکارهای خود را برای ساماندهی شترهای سرگردان در این منطقه ارائه دادند.
حسین روشنی، دبیر این همایش می‌گوید: ایده‌های برتر از میان ایده‌های رسیده به دبیرخانه انتخاب و برای اجرا به متولیان اجرایی داده شد تا در راستای کاهش تلفات جاده‌ای از آن استفاده کنند. 
وی می‌افزاید: جان ۵۰ نفر در شهرستان جاسک بین سال‌های ۱۳۹۰ تا ۱۴۰۰ در تصادف شترها با خودروهای سرگردان از دست رفت که ضایعه‌ای جبران‌ناپذیر بوده و بایستی جلو این روند گرفته شود.

اقدام‌های بی‌فرجام
دبیر مجمع مطالبه‌گران جاسک ابراز می‌کند: با وجود اجرای راهکارهای مختلف برای کاهش و پیشگیری از تصادفات شبانه با شترهای سرگردان اما اثرگذاری اندکی داشته، به صورتی که هر سال سوانح مرگبار جاده‌ای در حال رخ دادن است.
حسین روشنی بیان می‌کند: در طول سال‌های گذشته همایش‌ها، کمپین‌ها، گشت‌های ساربانی، ایجاد جهازبند، ساماندهی، نحر و راهکارهای مختلفی برای مهار شترهای سرگردان در شهرستان جاسک به اجرا درآمده اما چندان در کاهش تصادفات اثربخش نبوده است.
وی با بیان اینکه مشکل شترهای سرگردان مورد نقد همیشگی ائمه جمعه و جماعات جاسک بوده است، اظهار می‌کند: ائمه جمعه بارها در تریبون، مسئولان و مدیران شهرستان و استان و نیز نمایندگان مجلس را نسبت به حل مشکل کنونی مورد خطاب قرار داده‌اند و از آن‌ها در این مورد کمک خواسته‌اند اما باز هم اقدام خاصی در این زمینه انجام نگرفته است.
این مطالبه‌گر اهل جاسک عنوان می‌کند: دادستان عمومی و انقلاب شهرستان جاسک نیز اقدام‌های قضایی برای مقابله با شترهای سرگردان انجام داده که تاکنون این اقدام‌ها در کاهش تصادف‌های شبانه شترها نقش مؤثری نداشته است.
وی اظهار می‌کند: در نگاه نخست به ‌نظر می‌رسد شترداران پای کار نیستند اما وقتی با آن‌ها صحبت می‌شود از نبود حمایت از دامداران گلایه دارند و بخشی از این بی‌توجهی‌ها را از جانب جهاد کشاورزی شهرستان و استان می‌دانند.
وی با تأکید بر اینکه حل معضل همیشگی شترهای سرگردان نیازمند نگاه ملی آن هم با طرح و اعتبار کلان کشوری است، تصریح می‌کند: راهکارهای هزینه‌بر بسیاری وجود دارد که از عهده اعتبارات شهرستان خارج است و نیاز دارد استاندار هرمزگان کمک ویژه‌ای در این خصوص داشته باشد.

چه باید کرد؟
برای حل ریشه‌‌ای این موضوع برخی از کارشناسان پیشنهاد می‌دهند در گام نخست باید شترهای سرگردان در جاده‌ها را شناسنامه‌دار کرد، به طوری بتوان تشخیص داد هر شتر متعلق به چه کسی است. 
آن‌ها ابراز می‌کنند: در گام دوم باید گله‌های شتر دارای ساربان باشند تا هدایت شترها به شکل مناسبی صورت بگیرد و از ورود شترها به جاده‌ها توسط ساربان جلوگیری شود و از سوی دیگر در قالب طرح‌های ساماندهی ویژه، محوطه‌هایی محصور در اختیار پرورش‌دهندگان شتر قرار داده شود تا شترها از سطح بیابان‌های استان جمع‌آوری و در این محوطه‌های محصور نگهداری شوند.

هرمزگان قطب پرورش شتر 
از ۱۵۰ هزار نفر شتر در کشور، زیستگاه ۲۱ هزار نفر در هرمزگان بوده و مناطق کویری و نیمه‌کویری شهرستان‌های سیریک و جاسک بهترین زیستگاه برای پرورش شتر در این استان است و بیش از ۴۰درصد از شترهای استان در این مناطق زندگی می‌کنند.
پرورش شتر در استان هرمزگان برای بیش از ۲ هزار نفر شغل ایجاد کرده است، یک میلیون و ۵۶۵ هزار هکتار از مساحت هرمزگان، معادل ۲۱ درصد را بیابان تشکیل می‌دهد و این ظرفیت موجب علاقه مردم به پرورش شتر و زنده نگه داشتن شغل اجدادیشان شده است.