​​​​​​​پرسش از اینکه کاندیدای مطلوب ریاست جمهوری از دیدگاه حضرت امام خمینی(ره) چه مشخصه‌هایی باید داشته باشد، از آن دست پرسش‌هایی است که باید گفت پاسخی سهل ممتنع دارد. به عبارتی در نگاه نخست خیلی سریع می‌شود سری به صحیفه امام و پرتال امام خمینی(ره) زد و کلیدواژه‌ها را جست‌وجو کرد و بعد هم فهرست‌وار، چند مشخصه را روی کاغذ ریخت و آن‌ها را به عنوان متر و معیار یک رئیس‌جمهور مطلوب به ملت نشان داد.
با دقیق‌تر شدن در منظومه فکری حضرت امام(ره) اما می‌بینیم ماجرا با یک رجوع ظاهری و بسنده کردن به آنچه در روش اولی و به صورت فهرست‌وار از لابه‌لای سطور سخنرانی‌ها انجام شده، چه بسا با تحریف رهزنان اعتقاد و توجیه دلالان عرصه سیاست، ما را به نتیجه‌ای عکس نتیجه مطلوب برساند. کما اینکه ما در دهه 90، شاهد بودیم پس از اینکه موج تخریب دیدگاه‌های امام(ره) در دو دهه قبل‌ترش با شکست روبه‌رو شد، باب تحریف و توجیه توسط جریاناتی شروع شد. شاهد مثال برجسته‌اش نیز همان تحریف آشکار و خاطره‌سازی‌های دروغین از تغییر رویکرد امام در خصوص شعار «مرگ بر آمریکا» بود که برای توجیه ارتباط گیری مستقیم با این کشور ساخته و پرداخته شد.
نمی‌گویم فهرست کردن این مشخصه‌ها و استخراجشان از کلام امام(ره)، کار بیهوده‌ای است؛ چرا که بالاخره رجوع به اصل کلام و بیان امام، مقدمه اساسی برای بازخوانی آرای دیدگاه ایشان در هر موضوعی است؛ مسئله مهم این است که اساساً نگاه ما به خود حضرت امام(ره) چگونه است؟ آیا صرفاً ایشان را در قامت یک مجتهد با مجموعه‌ای از آرا و نظرات برانداز می‌کنیم یا مکتبی که به قول شهید آوینی، دوره‌ای از جاهلیت را شکست و عصر تازه‌ای را- که باید آن را عصر امام خمینی(ره) نام گذاشت- آغاز کرد؟
 شاید بشود با همین نگاه، به مهم‌ترین شاخصه یک 
رئیس جمهور مطلوب هم رسید. چطور؟ اگر بتوانیم با طرح همین پرسش، نامزد‌های ریاست جمهوری را از همین نظرگاه مورد بررسی قرار دهیم و ببینیم نگاه آن‌ها به امام(ره) از کدام یک از این زاویه‌هاست؟ آیا صرفاً از امام به عنوان یک شخصیت سیاسی و تاریخی یاد می‌کنند یا ایشان را کسی می‌دانند که اکنون و برای همیشه باید خود و انقلاب را با سلوک ذیل شخصیت و منظومه فکری ایشان پیش برد؟ 
به واسطه همین زاویه نگاه است که یکی از استادان فلسفه اشاره می‌کرد عدم همراهی ملی مذهبی‌ها و برخی احزاب با حضرت امام(ره) را- با اینکه خیلی از آن‌ها، خود را یاد امام می‌پنداشتند- نباید پدیده‌ای صرفاً سیاسی تلقی کرد. آن‌ها می‌خواستند بدون رجوع به شخصیت اشراقی امام خمینی(ره) و افق جدیدی که او پیش بشر گشوده بود، با یک خدای فکری و خیالی خوش باشند و به اصطلاح یک زندگی جنتلمنانه داشته باشند؛ زندگی که اگر به کُنه آن نگاه می‌کردی، می‌دیدی تماماً در ذیل غرب قرار گرفته است. همین هم بود که پس از مدتی از مسیر انقلاب جدا شده و بعضاً تمام قد در برابر حضرت امام(ره) ایستادند. 
 خلاصه اینکه اگر در جست‌وجوی متر و معیاری هستیم تا بفهمیم بر اساس آن قبای ریاست جمهوری به تن چه کسی می‌آید، بهترین ملاک همین باشد که ببینیم طرف چه نگاهی به امام(ره) دارد، پیوند قلبی‌اش با امام چگونه است و آیا این محبت سبب شده صفات امام(ره) در او به اجمال ظهور و بروز داشته باشد یا خیر؟ از استکبارستیزی بگیرید تا مردم‌داری و توجه به محرومان و مستضعفان و دست‌گیری از مظلومان در اقصی نقاط عالم.