امام زین العابدین(ع) در این فراز به سه ویژگی از صفات الهی یعنی پوشاندن عیوب، بخشندگی گناهان و داشتن علم غیب مطلق اشاره می‌کند.
اینکه خداوند پوشاننده عیوب بندگان است، یکی از صفات عظیم الهی است. پوشاندن عیوب تضمین‌کننده نظم و روابط اجتماعی است. اگر حیات دنیایی ما در معرض افشا و پرده‌دری خطاها قرار می‌گرفت، همه چیز زیر و رو می‌شد و پدیده‌ای به نام جامعه بشری استوار نمی‌ماند. عیب‌پوشی سپری در برابر گناهان است و اگر گناهان و لغزش‌های آدمی ظاهر شود، جرئت بر گناه در میان مردم افزایش یافته و در این صورت، اعتماد به یکدیگر در جامعه از بین خواهد رفت.