در انحصار قاب‌هایی چشمنواز 

نگاهی به فیلم «تابستان همان سال» ساخته محمود کلاری

در انحصار قاب‌هایی چشمنواز 

«تابستان همان سال» ملودرامی لطیف و شاعرانه و ساخته یکی از بهترین و مهم‌ترین مدیران فیلم‌برداری سینمای ایران است. ساخته محمود کلاری داستانی از خاطرات کودکی مردی است که خود کلاری راوی آن است و پرده از رازی در کودکی‌اش برمی‌دارد.


عطای ۷ساله را پیش یک رمالِ آینه‌بین می‌برند تا در مراسمی دزد طلاهای عمه‌اش را در آینه شناسایی کند، عطا که هیچ تصوری از سرانجام آنچه در آن شرایط بر زبان می‌آورد ندارد، برای رهایی از آن وضعیت، هر آنچه از تعاریف عمه‌اش درباره‌ شک و تردید او نسبت به دزدی داوود پسرعمه دیگرش شنیده را بازگو می‌کند، غافل از آنکه این دروغ موجب عقوبتی دور از انتظار برای کل خانواده می‌شود. 
«تابستان همان سال» رمانی تصویری است که با فراز و فرودی ملایم داستانش را پیش می‌برد. آنچه در این میان به کمک فیلم می‌آید قاب‌بندی‌های زیبا و چشم‌نوازی است که توسط کوهیار کلاری گرفته شده است و البته موسیقی و تدوین خوب آن که نقش مهمی در آرایش فیلم دارد. اما در کلیت فیلم به دلیل روایت خطی و داستانی که نقطه عطفی ندارد و آهسته و پیوسته به حرکتش ادامه می‌دهد در مقاطعی فیلم را با کسالت روبه‌رو می‌کند. نکته دیگر اینکه فیلم در یک مقطع مهم تاریخی و بحران‌های سیاسی سال 1332 روایت شده اما کمتر نشانی از احوالات آن روزها در فیلم مشهود است و تنها به توضیحاتی گنگ و چندپاره از زبان راوی بسنده شده است.
با این حال می‌توان حال و هوای این فیلم را از جهاتی به «درخت گلابی» ساخته داریوش مهرجویی فقید نزدیک دانست؛ روایت خاطرات کودکی و نوجوانی از زبان شخصیت اصلی داستان که نقبی به گذشته می‌زند و به خانه کودکی‌هایش بازمی‌گردد، قاب‌بندی‌های سینمایی و زیبا، نوع فیلم‌برداری و فیلتر رنگی زرد از مشابهت‌های این دو فیلم است که البته تفاوت‌هایی در ساختار و فیلم‌نامه، آن‌ها را از هم متمایز می‌کند اما به نوعی یادآور همان سینماست.
بازی خوب بازیگران فیلم به ویژه رایان سرلک که او را بیشتر با نقش کاوه در «زیرخاکی» می‌شناسیم از نقاط قوت فیلم است که در کنار علی شادمان، فریبا نادری، سمیرا حسن‌پور، رونیکا بهرام‌زاده و رؤیا جاویدنیا به کمک فیلم آمده است. 
مهران مدیری که در نقش رمال حضور کوتاهی در این فیلم دارد نتوانسته این نقش را دربیاورد و همان مدیری همیشگی را با گریمی کمی متفاوت تماشا خواهید کرد.
«تابستان همان سال» را می‌توان فیلمی شخصی دانست، اثری که از علاقه درونی و دلبستگی فیلمسازش به خاطراتی دور بازمی‌گردد و احتمالاً برای علاقه‌مندان به سینمای قصه‌گو جذاب خواهد بود.

خبرنگار: کریمی

برچسب ها :
ارسال دیدگاه