بنر مشقی و تغییر کاربری اراضی کشاورزی

متخلفان هم مثل همه می‌دانند نظارت جهاد کشاورزی شهرستان طرقبه‌شاندیز بر ساخت‌وسازها ضعیف است

بنر مشقی و تغییر کاربری اراضی کشاورزی

تنور خرید زمین و ساخت باغ‌ویلا در خارج از شهر، آن هم شهری گران و شلوغ مثل مشهد که آرزوی خرید خانه را بر دل خیلی‌ها گذاشته، داغ داغ است.


اوایل جاده مشهد شاندیز، داخل یکی از خیابان‌های فرعی امام رضا(ع) در نزدیکی درمانگاه موقوفه عبدالله رضوی، روی درب مجتمعی که موسوم به فرهنگیان یکی از شهرستان‌های خراسان رضوی است، بنر زرد رنگی وجود دارد که با خط درشت نوشته: «بنا بر اعلام اداره محترم جهاد کشاورزی هرگونه ساخت و ساز و ورود مصالح ساختمانی به داخل مجتمع ممنوع است». داخل اما حکایت، شکل دیگری است.
ساکنان می‌گویند این مجتمع 40 هکتار مساحت دارد و ساخت و ساز هم مشکلی ندارد. درباره بنر زرد رنگ که می‌پرسم، می‌خندند و می‌گویند این بنر فرمالیته و مشقی است. شما اگر اراده کنید، چند تریلی هم مصالح ساختمانی داخل بیاورید، مشکلی نیست. پس ما چطور ساخت و ساز کردیم؟
با پرس‌وجوی بیشتر، مطمئن می‌شوم کاربری زمین‌ها زراعی است؛ اما افراد به صورت غیر اصولی و بدون مجوز اقدام به ساخت و ساز کرده‌اند؛ افرادی که در میان آن‌ها شاید اصلاً چند فرهنگی هم پیدا نکنی، حتی افرادی از دبی و افغانستان هم اینجا زمین دارند.
اینجا به صورت پراکنده ساختمان‌هایی ساخته شده، خیابان‌کشی منظمی به چشم نمی‌آید، اما انگار تابلوهای آبی نصب شده سر خیابان‌های فرضی، از بینش و پژوهش روایت دارند.
یکی از ساکنان که هشت سال است در این محل باغ‌ویلا دارد، می‌گوید: تنها چیزی که جرئت را برای سرمایه‌گذاری در اینجا زیاد می‌کند، همین دیوار است که با مجوز جهاد کشاورزی ساخته شده است.
به گفته ساکنان و آنچه با چشم دیده می‌شود، حدود 10 تا 15 خانواده در این مجتمع 40 هکتاری زندگی می‌کنند. می‌گویند قطعات 400 متری است؛ اما با کسری معابر، حدود 375 تا 380 متر تحویل می‌شود. زمین‌ها سند تک‌برگ اوقافی دارد.
برخی برق دارند و برخی دیگر ندارند؛ اما انشعاب میان افرادی که در اینجا هستند، به یکدیگر داده می‌شود و از این بابت مشکلی نیست. یک تانکر آب برای یک هفته کافی است.

جهاد کشاورزی ماجرا را می داند
یکی از ساکنان برای اینکه خیال ما را که به عنوان خریدار وارد شده‌ایم، بابت خرید و سرمایه‌گذاری در این مجتمع راحت کند، به نکته جالبی اشاره می‌کند: جهاد کشاورزی به خوبی می‌داند کارکرد قطعات 400 متری تولید محصولات کشاورزی نیست. خودشان قطعات هزار متری را کوچک کرده‌اند و الان هم نمی‌دانند چه باید بکنند.
او تأکید می‌کند: حتی اگر پول ساخت ندارید، یک قطعه بگیرید، سریع دورش را دیوار بکشید و بروید.

اداره اوقاف مسئولیتی در خصوص تغییر کاربری اراضی وقفی ندارد
معاون حقوقی و ثبتی اداره كل اوقاف و امور خيريه خراسان رضوی در این باره به خبرنگار قدس خراسان می‌گوید: حفظ کاربری اراضی کشاورزی و زراعی بر عهده جهاد کشاورزی است؛ اما متأسفانه وقتی افراد تخلف می‌کنند و زمین‌ها را تغییر کاربری می‌دهند، ورود جدی نمی‌کند.
حجت‌الاسلام والمسلمین محمد ذاكری ادامه می‌دهد: اداره اوقاف در این خصوص مسئولیتی ندارد و زمین کشاورزی را هنگام واگذاری با همان کاربری مصوب می‌دهد. نظارت بر تغییر کاربری با اوقاف نیست. در خیلی جاها دیده می‌شود به خاطر جهاد کشاورزی در بحث نظارت و برخورد با تغییر کاربری زمین‌های کشاورزی، اراضی قطعه‌بندی و تبدیل به باغ‌ویلا می‌شود.
او متذکر می‌شود: در قراردادهای اجاره که میان اوقاف و خریدار زمین منعقد می‌شود، قید شده برای تغییر کاربری زمین‌های کشاورزی باید از طریق جهاد کشاورزی اقدام کنند. جهاد کشاورزی یگان حفاظت دارد و طبق قانون باید این موارد را رصد و برخورد کند. به باغ‌ویلاهایی که از مشهد تا چناران در اراضی کشاورزی ساخته شده، چه کسی باید نظارت می‌کرد؟

جهادکشاورزی: آن‌ها را به رسمیت نمی‌شناسم! 
با توجه به مطالبی که عنوان شد، پاسخ مدیر جهاد کشاورزی شهرستان طرقبه شاندیز را جویا می‌شویم؛ اما متأسفانه پیگیری‌ها نتیجه‌ای نمی‌دهد و در نهایت مسئول روابط عمومی این اداره می‌گوید: «آقای مهندس گفتند وقت مصاحبه ندارم و چون این مجموعه را به رسمیت نمی‌شناسم، درباره‌اش صحبت نمی‌کنم!».
پیگیری برای صحبت با فرماندار شهرستان طرقبه شاندیز در خصوص این موضوع به نتیجه نمی‌رسد! انگار هیچ مسئولی مایل به گفت‌وگو درخصوص این ترک فعل‌ها نیست. زمین‌های کشاورزی تکه‌تکه می‌شود و به صورت غیرقانونی تغییر کاربری داده می‌شود. یک نفر اوضاع مالی خوبی دارد و آن را برای استراحت آخر هفته‌اش تبدیل به باغ‌ویلا می‌کند و یک نفر دیگر چهاردیواری محقری می‌سازد تا از بی‌خانمانی نجات پیدا کند و سقفی بالای سر خانواده‌اش باشد. هر چه هست و نیست، با این تغییر کاربری زمین‌هایی که سرمایه خدادادی تولید محصولات کشاورزی است، نابود می‌شود و نهادهای متولی آن‌قدر خسته و بی‌رمق هستند که نه نظارت می‌کنند و نه حتی حاضر به مصاحبه برای توضیح این وضعیت هستند.

خبرنگار: معصومه مؤمنیان

برچسب ها :
ارسال دیدگاه