حضرت ام‌البنين(س) از قبيله‌ای نسبتاً معروف در میان عرب بود و حضرت اميرالمؤمنين(ع) ایشان را به همسری خود برمی‌گزینند و از ایشان صاحب فرزندانی می‌شوند که همه آن‌ها در روز عاشورا در كربلا به شهادت می‌رسند و خود ایشان در مدينه بود تا وقتی كه وفات کرد. هنگامی که این بانو به‌عنوان همسر امیرالمؤمنین(ع) خواستند به خانه آن حضرت وارد شوند، پشت در ایستادند و گفتند: من ابتدا باید فرزندان فاطمه زهرا(س) را ببينم و بعد وارد خانه شوم. امام حسن، امام حسين، زينب كبری و ام‌كلثوم ـ علیهم‌السلام ـ حاضر می‌شوند. جناب ام‌البنین(س) آن‌ها را می‌بوسد و نوازش می‎كند و می‎گويد: من می‌خواهم به‌عنوان خدمتگزار و كنيز شما به اين خانه وارد شوم؛ آیا اجازه می‎دهيد؟ گمان نكنيد می‌خواهم جای فاطمه(س) را برای شما پر كنم. جای او پرشدنی نيست. من كنيز و خدمتگزار شما هستم. اين روحيه و این نگاه، راز جاودانگی و ماندگاری این بانوی گرانقدر است.