از جمله صفات رذیله، عجله است؛ به این معنا که انسان چیزی را پیش از فرارسیدن وقت آن طلب کند. عجله به‌طور معمول با حماقت همراه است و آنچه از آن حاصل می‌شود، بدون فكر و تأمل بدست می‌آید. عجله از صفاتی‌ است که به‌صورت ذاتی در نهاد انسان وجود دارد؛ اما رسوخ آن در دل، در پی پیروی از این رذیلت اخلاقی پدید می‌آید و به مراقبت و ممانعت نیاز دارد.
 در همین راستا، یکی از مفاسد عجله، رها كردن آخرت و رو ‌آوردن به دنیای پست است: «كَلاَّ بَلْ تُحِبُّونَ الْعاجِلَةَ وَ تَذَرُونَ الْآخِرَةَ؛ ولی نه، شما دنیای‏ زودگذر را دوست دارید و آخرت را وامی‏‌گذارید».
انسان عجول در پی لقای پروردگار نیست، راه كمال و تقرب را نمی‌‏پوید و در مقابل، برای رسیدن به دنیای فانی، شتابان است. چنین کسی بقا را رها کرده، به فنا چنگ می‌‏زند، از ملک بی‏‌زوال رو گردانده، به دار فریب و ملک فناپذیر رو می‌‏آورد و سرگرم لذت‌های زودگذر شده و از لذات باقی محروم می‌‏شود.عجله با تعریفی که بیان شد، در هر صورت مذموم است و هر چه بر شدتش افزوده شود، ناپسندی آن بیشتر می‌شود. ناگفته پیداست راهکار رفع صفت رذیله عجله، پیروی‌نکردن از آن و بی‌اعتنایی به خواست شیطان و نیز تمرین ضد آن، یعنی آرامش و صبر است.