عالم بر بنیان نظم و حساب دقیق استوار است، پس چنین نیست که گاهی حق پیروز باشد و گاهی باطل، زیرا خداوند در آیات متعدد، حق‌مداری جهان خلقت را اعلام داشته و اینکه باطل همانند کف روی آب است که به وسیله فراز و فرود آب پدید می‌آید و فوراً از بین می‌رود. از باب تشبیه معقول به محسوس می‌توان گفت دنیا همانند باغی است که باغبان دائماً علف‌های هرز آن را وجین می‌کند، لذا این علف‌ها همه ساله ریشه‌کن می‌شوند؛ اما درختان سرسبز و بارده پیوسته زیر نظر باغبان در مسیر رشد، بالندگی و گسترش هستند. خدای سبحان درباره آفرینش انسان که درخت سرسبز و پرثمر باغ آفرینش است، می‌فرماید: «واللهُ أنبَتَکُم مِنَ الأرضِ نَباتا»، لذا ثمره انسانیت، تاریخ علوم، صنایع، رشته معارف و مانند آن، همگی همانند سلسله به هم پیوسته و پله‌های وابسته نردبان معرفت‌اند که سابق برای لاحق فراهم کرد و لاحق به تکمیل کار سابق پرداخت و به بالندگی مناسب خود رسید. 
خداوند درباره علف‌های هرز این باغ می‌فرماید: «بَل نَقذِفُ بِالحَقِّ عَلَی الباطِلِ فَیَدمَغُهُ فَإذا هُوَ زاهِقٌ ولَکُمُ الوَیلُ مِمّا تَصِفون»، پس علف‌های هرز هرگز ثباتی ندارند. نمرودها، قارون‌ها، فرعون‌ها و ابوسفیان‌ها رفته‌اند و اتصالی با هم نداشته‌اند؛  اما انبیای عظام و اولیای کرام(ع) راهشان استمرار داشته است، چنان ‌که درباره قرآن حکیم فرمود: «وَلَقَد وَصَّلنا لَهُمُ القَول» پس همیشه حق پیروز است.