عالی‌ترین مقامی که اهل بیت(ع) و انبیا(ع) داشتند مقام عبدالله است. مقام عبادت مقامی عجیب است که در نماز همواره به عبد بودن پیامبر(ص) شهادت می‌دهیم. لازم است انسان به اندازه ظرفیتی که دارد از عبادت کردن پروردگار غفلت نکند. 
انسان هرگز نباید بدهکار عبودیت شود و در همه شئون عبادی باید تلاش کند. پروردگار خطاب به موسی(ع) می‌فرماید: آیا میدانی چرا تو را برای نبوت انتخاب کردم؟ به خاطر مباحث عبادی و سجده‌های طولانی و محبتی که به دیگران داری تو را به نبوت مبعوث کردم و تو را کلیم‌الله قرار دادم تا مستقیم همصحبت با من شوی؛ امام رضا(ع) می‌فرماید: عبادت به ‌خصوص نماز، شکر پروردگار است. خداوند شکر را در قرآن کریم به صورت عملی و نه زبانی اعلام کرده است. 
شکر به صورت عمل و پرهیز است. امام علی(ع) می‌فرماید: هر گناهی پیش آمد و انجام ندادید این شکر است و اگر نعمت‌های الهی را در جاهایی که پروردگار به آن تأکید داشته خرج کنید این شکر است؛ اگر انسان از بدن خویش در مسیر درست مصرف کند این شکر است. زبان اگر تهمت، دروغ و باطل‌گویی نداشته باشد این شکر زبان است، گوش اگر مطالب ضدالهی را گوش ندهد این شکر گوش است و…؛ تصور نمی‌کنم بیشتر مردم معنای شکر را بدانند. شکر زبانی بخشی از شکرگزاری است. بر این اساس شکرگزار بودن باید به همه وجود آدمی احاطه داشته باشد.